تو خواهی امد ومن

برای دیدن تو جاده ها رو با

اشکهایم بارانی خواهم کرد

و با پلکهایم خاک انرا خواهم زدود

و سایبانی از ابروانم بر سر در ان خواهم ساخت

و فرش زرین دل را زیر پایت خواهم گستراند

و

ارابه وجودم را با

اسب سفید تزیین خواهم کرد

و اسمان راهت را با دیدگانم روشن خواهم کرد

پس بیا به قلم دل و به رسم عاشقی

در کنار هم و برای هم نغمه عاشقانه سر دهیم

تو خواهی امد ومن

برای دیدن تو جاده ها رو با

اشکهایم بارانی خواهم کرد

و با پلکهایم خاک انرا خواهم زدود

و سایبانی از ابروانم بر سر در ان خواهم ساخت

و فرش زرین دل را زیر پایت خواهم گستراند

و

ارابه وجودم را با

اسب سفید تزیین خواهم کرد

و اسمان راهت را با دیدگانم روشن خواهم کرد

پس بیا به قلم دل و به رسم عاشقی

در کنار هم و برای هم نغمه عاشقانه سر دهیم

<sub>عشق يعني يك سلام و يك درود

 عشق يعني درد و محنت در درون

 عشق يعني يك تبلور يك سرود

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني يك شقايق غرق خون

 عشق يعني زاهد اما بت پرست

 عشق يعني همچو من شيدا شدن

 عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

 عشق يعني بيستون كندن بدست

 عشق يعني آب بر آذر زدن

 عشق يعني چون محمد پا به راه

 عشق يعني عالمي راز و نياز

 عشق يعني با پرستو پرزدن

 عشق يعني رسم دل بر هم زدن

 عشق يعني يك تيمم يك نماز

 عشق يعني سر به دار آويختن

 عشق يعني اشك حسرت ريختن

 عشق يعني شب نخفتن تا سحر

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني مستي و ديوانگى

 عشق يعني خون لاله بر چمن

 عشق يعني شعله بر خرمن زدن

عشق يعني آتشي افروخته

 عشق يعني با گلي گفتن سخن

 عشق يعني معني رنگين كمان

 عشق يعني شاعري دلسوخته

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني سوز ني آه شبان

 عشق يعني لحظه هاي التهاب

 عشق يعني لحطه هاي ناب ناب

 عشق يعني ديده بر در دوختن

 عشق يعني در فراقش سوختن

 عشق يعني انتظار و انتظار

 عشق يعني هر چه بيني عكس يار

 عشق يعني سوختن يا ساختن

 عشق يعني زندگي را باختن

 عشق يعني در جهان رسوا شدن

 عشق يعني مست و بي پروا شدن

 عشق يعني با جهان بيگانگى</sub>

افکارم . . .
گریه ام میندازن . . .
آزارم میدن . . .
میشکوننم
عذابم میدن . . .
قلمم نوشت: از فکر کردن متنفرم...
دریای احساس
..:: غم... ::..
وقتی که هنوز چشم به جهان نگشوده بودم
 صدایی نام غم را در گوشم طنین انداز کرد
فکر می کردم که غم عروسکی است
که من در دست می گیرم و با آن بازی می کنم
اما حال می بینم که خود عروسکی هستم در دست
غم...
(در عالم یکرنگی نیرنگ ها بی رنگند)

كاش ميشد هيچ کس تنها نبود

کاش ميشد ديدنت رويا نبود

گفته بودي با تو مي مانم ولي

رفتي و گفتي که اينجا جا نبود

ساليان سال تنها مانده ام

شايد اين رفتن سزاي من نبود

من دعا کردم براي بازگشت

دست هاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي

کاش روز ديدنت فردا نبود

                                            ای کاش آینه ای داشتم

                                         تاخلوت اندیشه هایم رادرآن ببینم

                                        کاش خورشیدی به من می دادی

                                    تا بتوانم ازکوچه های تاریک رد شوم 

                          ای کاش می توانستم ازسایه های اطلسی عکسی دراب بیندازم         

می خوام با شما دردو دل کنم با شما شمایی که من رو می فهمید

می خوام با شما صحبت کنم با شما که خودتون درد دل دارید

می خوام از خودم بگم از یه پسر غم زده

می خوام از اون پسری بگم که اول بار شاد می زیست

می خوام از پسری بگم که کسی تا حالا اون رو نشناخته

می خوام از خودم بگم

من کیوان هستم از تهران  ۱۹ ساله

حالا این اول راهه بازم میام از خودم میگم

فعلآ تا بعدآ بای بای

                                تقدیم به شما که بهترینید برای منه تنها

                                                                                      کیوان